Vergeven, aanvaarden – en loslaten

Het hoogtepunt van christelijk leven is mijns inziens de kracht anderen onvoorwaardelijk te vergeven en te aanvaarden. Deze kracht opent ons voor anderen en geeft vrijheid aan degene die deze kracht in zich voelt. Anderen vergeven en aanvaarden bete­kent tegelijk loslaten. We moeten het verleden loslaten en onze bitterheid en rancune van dit moment – dat is tegelijk een grote be­vrijding. De beelden die we van anderen, van onszelf en van God hebben moeten we telkens opgeven en veranderen.

In Matteüs 7:12 lezen we: ‘Alles wat jullie willen dat de mensen voor jullie doen, doet dat ook voor hen.’ De weg van Jezus volgen­ betekent hier dat we eerst moeten nagaan wat we voor onszelf van anderen willen en verwachten. Wat wil ik van die anderen voor me­zelf? Ten diepste wil ik aandacht, het gevoel er te mogen zijn. Ik wil gezien en bemind worden.

De volgende stap is anderen aanbieden wat we voor onszelf willen. Daarmee verleggen we de aandacht van onszelf naar de ander. We ‘verliezen’ onze ‘ik’. Dit betekent jezelf ‘verloochenen’, jezelf loslaten. Dit is niet alleen negatief, want voortaan wordt het ‘ik’ ons geschonken. Door anderen ontdekken we wie we zijn. Door het middelpunt van ons bestaan te verleggen, vinden we onszelf terug als nieuw.

‘Jezelf verloochenen’ is vaak verkeerd begrepen, als jezelf wegcijferen of opofferen. Vooral vrouwen werd vaak ingepeperd dat dit hun taak in het leven was. Velen zijn daardoor diep verwond geraakt. Maar ‘jezelf verloochenen’ kan ook een positieve betekenis hebben.

We hebben beelden van anderen. Bewust of onbewust plakken we etiketten op elkaar. Als ik iemand ga ontmoeten voor een ernstig gesprek, probeer ik me los te maken van de beelden die ik van hen heb. Ik probeer geen extra informatie in te winnen, ik ontwikkel geen strategie en als ik ze al ken houd ik er rekening mee dat ze veranderd zijn.
Mijn inzet is niet te winnen. Ik kan door deze houding wel eens bedrogen uitkomen. Dit risico loop ik liever dan met angstig, gespan­nen en vol wantrouwen naar iemand toe te gaan.

Natuurlijk heb ook ik de aangeboren neiging te doen zoals iedereen. Maar het evangelie nodigt mij uit Jezus na te volgen en de God van Jezus op mijn wijze uit te beelden. Ik hoef mijn omgeving niet na te volgen. Ik mag mijzelf zijn. En tegelijk weet ik dat de God van Jezus mij inspi­reert om te leven met anderen zoals Jezus dat deed.

De liefde van God heeft het laatste woord. Dat vertrouwen bevrijdt me van overdreven angst voor mijn eigen leven. Het opent me voor mijzelf, voor ande­ren, voor de natuur, voor wat er in onze wereld gebeurt aan goeds en slechts. Dat vertrouwen is geen eigenschap of verworvenheid. Het kan minder wor­den, of groter, of het kan verdwijnen. Het vertrouwen moet gevoed worden in mijn omgang met mensen en God, in vieren, bid­den, me inzetten.
Steeds weer zal blijken dat we ons beeld van God moeten loslaten. Zelfs het beeld dat God liefde is, kan een obstakel worden, omdat we er allerlei overtuigingen aan hechten.

Ik herinner me dat ik eens in Oxford naar de biblio­theek van de univer­siteit liep, en onderweg mijn geloof in God volledig verloor. Op de hoek van St. Giles en Broad Street gebeurde het. Ik schrok ervan – en voelde een groot gevoel van vrijheid. Opeens viel de gedachte van me af dat ik dingen moest doen omdat God het zou willen. En bijna tegelijk zag ik als ‘t ware ge­zichten van mensen die een beroep op mij deden. Ik ervoer ze als geschonken aan mij, en dat ik niet verplicht werd tot iets, maar uitgenodigd om anderen te zien.

Veranderingen kunnen pijnlijk zijn. We moeten iets loslaten, als een uittocht uit slavernij. Maar tussen ons en het beloofde land ligt een lange woestijn van zoeken, wachten, niet weten. Dat kan iets individueels zijn, maar het kan ook een gedeelde ervaring zijn, met iemand met wie we een relatie hebben, of zelfs als groep, zoals de kerken in Nederland en West-Europa op dit moment.
Meestal zien we naderhand dat een crisis door het loslaten ons verder heeft geholpen. Maar op het moment zelf, in de woestijn, is het vaak pijnlijk en eenzaam.

Deel!Email this to someoneShare on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Google+Print this page

3 reacties

Opgeslagen onder Geloven vandaag

3 Responses to Vergeven, aanvaarden – en loslaten

  1. Momenteel loop ik door de woestijn,en ik vraag me af waneer kom ik er uit.

  2. Mooie, diepzinnige gedachte is dat: ‘Maar tussen ons en het beloofde land ligt een lange woestijn van zoeken, wachten, niet weten.’ Tegelijk kan het ook een zeer pijnlijke ervaring zijn, dat wachten …
    Juist gisteren een bericht op mijn blog gezet over ‘het mysterie’. Deze wereld draait om doen en weten en onderzoeken, maar hoeveel echte antwoorden hebben we nou eigenlijk op de existentiële levensvragen?
    Laten we ons meer verwonderen over het mysterie van God en waarom Hij ons schiep. Meer aanbidden en knielen voor Zijn grootheid.
    En laten we meer investeren in relaties met andere mensen, ieder voor zich unieke schepselen. Liefhebben, zoals we onszelf lief mogen hebben.

  3. André,
    Dank je voor deze mooie gedachte. Er staat zoveel in dat je op elke alinea bijna een uitgebreide reactie kunt schrijven. Ik pak er 2 uit, aandacht en liefde.
    In ben directeur van Sensoor, een organisatie die het mogelijk maakt dat vrijwilligers 24 uur per dag bereikbaar zijn per telefoon of chat voor mensen die behoefte hebben om met iemand te praten. Iemand die echt luistert, en zonder oordeel vooraf het verhaal van de ander wil horen en desgewensrt mee op zoek gaat naar antwoord op vragen.
    We trainen en begeleiden onze vrijwilligers daar volop in en vaak blijkt al dat juist de mensen die beroepsmatig moeten luisteren het meeste moeite hebben om werkelijk te luisteren. In ons logo staat Sensoor, echte aandacht.
    Voor veel beroepsbeoefenaars wordt deze echte aandacht verduisterd door de regels en voorschriften die het werk bepalen. Ook zelf merk ik dat ik niet zomaar een geschikte vrijwilliger ben voor mijn eigen organisatie.
    Aandacht geven kan hard werken zijn.
    Hier komt de liefde in het spel.
    Ik zie het bij de vrijwilligers in mijn eigen organisatie, maar ook bij mijn collega- vrijwilligers in de daklozenopvang en binnen het pastoraal buurtwerk. Mensen die inderdaad weten wat zij zelf zouden willen ontvangen, namelijk liefde van anderen. Liefde die zich op vele manieren kan uiten. Vol bewondering zie ik deze mensen aan die, zoals jij dat zegt, zichzelf verloochenen en dienstbaar zijn. Niet omdat het moet, of omdat het Gods wil is, maar omdat het bij hen past en zij op kunnen gaan in de aandacht voor de ander. Natuurlijk krijgen zij, en ik, de kous vaak op de kop, want de aandacht is vaak helemaal niet wederzijds. Als je daar aan voorbij kunt gaan merk je dat liefde een bron is die nodig is en ook voortdurend gevoed moet worden.
    Voor mij is die bron het verhaal van Jezus van Nazareth. Verteld in het testament dat over hem geschreven is, maar ook verteld door en in het leven van mensen.
    Afgelopen donderdag was ik aanwezig bij een voorstelling van een toneelgroep van dakloze acteurs die hun eigen verhaal verbeeldden. Voorafgaand aten we met hen, een aantal vrijwilligers van Sensoor en de mensen die gekookt hadden, de bewoners van begeleid wonen projecten -veelal verstandelijk-, sociaal en/0f psychisch beperkt. Een leerschool van aandacht: “gezien en bemind worden” zoals jij schrijft.
    Een vastenoverweging waard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>