Klusjesman uit Nazareth in verzet

Miljoenen mensen, veertig miljoen naamloze mensen zeggen sommigen, zijn bezig aan een exodus, een uittocht. Wegens acuut levensgevaar, wegens het uitdrogen van meren en rivieren, wegens wapens die op hen worden gericht, bommen uit de hemel, wegens niet te verdragen honger, met verstofte toch nog levende idealen, misschien in de hoop op bevrijding uit onrecht, zijn mensen onderweg. Zij verdwijnen uit hun land, nemen hun cultuur en godsdienst mee, hun verhalen over God, zoeken naar een nieuw land.

Syrische vluchtelingen in Noord-Irak

Syrische vluchtelingen in Noord-Irak

Een van de meest karakteristieke uittochtverhalen is dat van de Bijbel met als titel Boek van de uittocht, Exodus, Dit zijn de namen, respectievelijk in het Nederlands, in het Grieks en Hebreeuws.

Het is een verhaal dat door joden en christenen nog steeds wordt verteld en gevierd. Het is geen verhaal van veroveraars, al lijkt het er vaak wel op. Het gaat om slaven die zich onttrekken aan de macht van hun meesters. Onderweg moeten ze nog een volk, een gemeenschap, worden.

Ze ontdekken dat hun vlucht uit onderdrukking niet geïnspireerd wordt door hun eigen dromen van gratis groente, vlees en brood, maar door een oproep naar gerechtigheid. Ze voelden zich gedragen door iets, iemand, die groter is dan zij allemaal bij elkaar. Ze ontdekken langzamerhand dat deze onvoorwaardelijk van hen houdt en dat het hun opdracht is die liefde aan medemensen door te geven. Hun vlucht, hun opstand, heeft talloze mensen geïnspireerd. Ook deze opstanden waren niet geweldloos.

Een van de meest opmerkelijke verzetsbewegingen was die van een klusjesman uit Nazareth. Zijn verzet was geweldloos. Volgens hem was het beter gedood te worden dan te doden. Hij verraste degenen die met geweld zich sterk maakten, door hen in woord en daad te confronteren met henzelf en hun geweld. Dit betekende een confrontatie met hun strijdvaardige en gewelddadige goden. Hij liet zijn gehoor ervaren wat het betekende vergeven te worden, bevrijd te worden van zowel morele als materiële schulden. De evangelist Lucas noemt zijn levensreis een ’uittocht’. Hij werd verworpen en omgebracht.

winkelstraat

In onze tijd is een klein volkje, Nederlanders, zo rijk en zo goed bewapend dat het geen uittocht onderneemt, maar God liet verdwijnen. Het hoopte zonder God vrijer te zijn, meer mens, meer autonoom. De moraal stort heus niet in elkaar wanneer God verdwijnt. Stelen blijft verboden, een valse eed afleggen eveneens, en zo ook doden, je ouders in de steek laten.

Eerder integendeel. Godsdienst is altijd verbonden geweest met dood en geweld. Laten we het nu zonder God doen. We proberen al te leven in een minder gewelddadige samenleving dan vroeger. We hebben de doodstraf afgeschaft. Je mag kinderen niet slaan. Vrouwen en mannen hebben gelijke rechten.

De idee van God moet gelouterd worden. Welke God laten wij verdwijnen? Is het de God die onderdrukt, de God die al wat leeft en bestaat bestiert, almachtig is, een plan voor ieder van ons heeft?

Leven zonder God zou dan strikt genomen een samenleven zonder geweld moeten zijn, meer nog een ’voorvechter’ van de vrede zijn. Maar in feite sluimert het geweld onder de oppervlakte.

Terwijl ik dit probeer te schrijven, ontploffen in België de bommen. Is het mogelijk te leven met een God in wie geen geweld is? Kunnen we proberen te leven in de geest van die klusjesman uit Nazareth en in hem God ‘zien’.

De God van het geweld mag/moet verdwijnen. Is er een ontwikkeling van een ‘gewelddadige God’ naar ‘geen God’ en verder naar een ‘God in wie geen geweld is’? Lopen de Nederlanders te hard of blijven ze juist achter?

Deel!Email this to someoneShare on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Google+Print this page

1 reactie

Opgeslagen onder Jezus, de Christus

One Response to Klusjesman uit Nazareth in verzet

  1. Piet Agernent

    Niet Nederlanders in het algemeen, maar wij oudere mensen lopen vaak achter, omdat we teveel hangen aan wat geweest is, cynisch worden en de tekenen des tijds niet verstaan. We zijn een nieuw astrologisch tijdperk in gegaan! Zegt men. Dit wordt het millennium van de vrouw. De Natuur eist haar rechten op. De natuurlijke harmonie van lichaam en intuïtieve geest (maanfasen, de golfslag van de getijden, de vrouwelijke maandstonden volgend) komt terug. De moedergodin, grootmoeder maan krijgt weer het heft in handen! (Via natuurlijke geboorten: zittend of in het water enz.) Zei Jahwe niet reeds tegen Jesaja (Jes. 43, 19) Kijk niet terug. ‘Zie, iets nieuws ga ik maken, het is al aan het kiemen, weet gij dat niet?’ En wij houden vast aan oude gedachten, inzichten, en aan wat vroeger is geschied of werd geloofd? Hoe je het ook wendt of keert, wij ouderen zitten fout, hebben de toekomst niet; wij moeten loslaten! Jongeren hebben aan wat geweest is geen boodschap, en maken schaamte- en respectloos wat nieuws uit oude ingrediënten. (Animisme, natuurgodsdiensten, zon- en maanaanbidding enz.) Zij dansen en trommelen voor de maan en haar schijngestalten plus haar onvermoede invloed op het water van de zee en onszelf (getijden en de vrouwelijke maancyclus). Zij voelen zich één met de natuur, en m.b.v. popmuziek, drugs en seks ook met elkaar, wereldwijd. Zij maken hun eigen rituelen, naar eigen behoefte. Zij zijn god! Van dogmatisme houden ze niks. De geest is flexibel; logica, consequent-zijn en rechtlijnigheid is voor de dommen, net als wetenschap bedrijven, zo meent men onder het dagelijks genot van paddo’s en wiet. De liefde kent overvloed, en is flexibel; het menselijk hart is ook groot genoeg voor meer dan één mens, verkondigt de jeugd! Zie aan hoe gelukkig zij leven, in hun eenoudergezinnen, met vaders die nooit volwassen willen of hoeven worden omdat moeders daar juist op vallen: op de moderne ‘kindman’ c.q. het speelse jongetje (met baard) dat anderen vertedert en aan het lachen maakt. Zorgeloosheid, dat is het ideaal; ‘het zweet des aanschijns’ bestaat niet meer, toch?!
    Zie, alle (waarde)oordelen zijn dus giftig, zelfs als we ze meestal voor ons houden. En spreken we ze uit, dan worden ze ervaren als agressief en vrede verwoestend. De vrijheid zal regeren, maar spreken is zilver en zwijgen nog steeds goud. Maar zie, er is ook een andere beweging groeiend onder hen die niets willen leren van het verleden, maar ze weer gewoon gaat na-apen: broedermonniken die naar Schier trekken om louter samen te bidden, vrouwen die weer tiendaagse stilteretraites op Ignatiaanse wijze gaan volgen, of mannen die een tien of dertig daagse retraite doen bij de jezuïeten, lange pelgrimstochten ondernemen en volkomen opgaan in oude kerken en rk rituelen. Wat is goed, wat is verkeerd; alles wat mij, jou of U goeddunkt? God mag het weten. Ik hou me aan wat me goeddunkt uit de Schrift. Ja, ook ik ben selectief, en geen haar beter dan wat zich als nieuw en superieur aandient. Nog even en ons zal duidelijk worden dat we alleen verantwoordelijk zijn voor wat wijzelf gedaan en nagelaten hebben; of liefde en barmhartigheid voldoende aanwezig waren. ‘Mijn’ God heeft een groot hart. Als wij nu maar niet cynisch worden en heimelijk blijven oordelen, zal Zijn oordeel over ieder van ons wel meevallen. Hij bemint eenieder! Misschien is dat idee verspreiden wel onze laatste én grootste roeping als (oude) mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *